۳۰ روز در تلا لا.

انسان همانند زلالی آب پيوسته در نيل به کمال زنگارهايی بر خود ميگيرد تااينکه باپيوستن به

اصل و هستی اش آن را در فنا از بين برد

و اما وجود انسانها که در اين تل خاکی همگی در انتظار موعود خواسته يا نا خواسته زندگی را

بسر می برند...

واما هنگاميکه غرق شدن درآلايش دنيا بسان فرو رفتن در اعماق بی کران دريا که هر لحظه با چشمانی باز بلعيده ترشده ونفس کشيدن حکم خاموش شدن از حيات را در کمال سکوت به ارمغان می آورد را حس می کنيم هموارهدستان نمناکمان را بسوی امين روح و هستی امان رهسپار می نماييم که ای کاش همه روزهايمهن را در رمضان می رويانديم...

تقديم به همه ادما ش

 

 

/ 0 نظر / 11 بازدید